Jaap in Bern

November

2009-11-25T09:21:00.000-08:00

November loopt alweer ten einde, wat verschillende dingen betekent. Ten eerste dat de eerste skigebieden geopend zijn, en hoewel er nu nog niet erg veel sneeuw ligt omdat het nog behoorlijk warm is, zal het niet lang duren voordat ik op de pistes te vinden ben. Ten tweede dat het bijna 29 November is, de dag waarop de volgende 'Abstimmung' plaats zal vinden. Een paar keer per jaar vindt zo'n referendum plaats, waarin de Zwitserse bevolking over concrete onderwerpen kan beslissen. Hierover wordt in de voorafgaande weken altijd heftig gediscussieerd, en dat is deze keer niet anders. Aankomende zaterdag beslissen de Zwitsers namelijk gezamenlijk over twee onderwerpen: of de bouw van minaretten in Zwitserland verboden moet worden, en of de Zwitserse export van wapens moet worden afgeschaft. De meningen zijn behoorlijk verdeeld, waarbij belangengroepen en politieke partijen hard hun best doen om mensen van hun standpunt te overtuigen. Dit resulteert in nette en minder nette aanplakbiljetten:

tegen het wapenexportverbod

en voor het minarettenverbod

Degene, die na het zien van het tweede aanplakbiljet denkt dat de Zwitsers een stukje conservatiever zijn dan de gemiddelde Hollander, geef ik geen ongelijk. Zo geeft het land enorm veel geld uit aan hun leger, en geldt hier voor mannen nog altijd dienstplicht. Mijn 'mentor' Erik bijvoorbeeld, met wie ik af en toe ga voetballen of afspreek om te eten, is net terug van 3 weken dienst, een plicht hij tot zijn 28e ieder jaar moet vervullen. Dat terwijl hij na zijn middelbare school ook al een halfjaar verplicht in het leger is gegaan. Zoals de meerderheid hier vindt hij het 3 weken totale tijdverspilling, maarja, er valt gewoon nauwelijks aan onderuit te komen. Toen hij vertelde wat hij precies moest doen, stond ik toch wel even versteld: hij bedient een apparaat dat de luchtdichtheid op verschillende hoogtes meet, zodat de artillerie over afstanden die groter zijn dan 10 km nog steeds precies kan schieten. Leuk en aardig, alleen is het in het land verboden om zover te schieten, dus in de praktijk is alles wat hij doet voor niets (of voor het theoretische geval dat Zwitserland Irak binnenvalt).

Met mijn ietwat kritische ondertoon wil ik niet zeggen dat ik het hier niet meer naar mijn zin heb, integendeel! Inmiddels heb ik er weer een leuk klimtripje opzitten naar de rotsen bij Interlaken, en heb ook in de hal weer wat routes in de benen. Mijn studiegenootje Marco heeft me ook een keer meegenomen naar de boulderhal in zijn dorp, wat erg leuk was. Sowieso is het steeds gezelliger met mijn studiegenoten, en onderneem ik ook buiten de colleges steeds meer met ze. Van de andere internationale studenten trek ik het meest op met de Duitsers, deels omdat ik natuurlijk liever niet de hele dag Engels spreek hier, deels omdat half Duitsland inmiddels bij mij op de verdieping woont.

huisetentje

Begin deze week vond een jaarlijks terugkerend volksfestijn in Bern plaats, de 'Zibelemärit' oftewel uienmarkt. Het klinkt wat raar, maar is een feestelijke boel uit traditie ontstaan, waarbij lokale boeren hun op allerlei manieren verwerkte uien verkopen in de stad en kinderen confetti over andere bezoekers gooien. Het hele gebeuren begint om 4 uur 's ochtends, wat onmenselijk vroeg lijkt. Toen ik echter rond een uurtje of 6 in de ochtend in de stad aankwam, zag het al zwart van de mensen, allemaal in opperbeste stemming omdat ze hun ontbijt hadden overgeslagen en direct aan de glühwein zaten.

kraampje voor het Bundeshaus

vers getroffen door een handvol confetti

Terwijl ik echt het gevoel had dat heel Bern op de Zibelemärit aanwezig was, kan dat toch niet helemaal waar zijn. Een groep van ongeveer 120 studenten bivakkeert namelijk al een week in de aula van de Universiteit, uit protest tegen 'Bologna' oftewel het Bachelor-Master systeem. Ik vind het allemaal een beetje overdreven, want echte problemen zijn er hier aan de universiteit helemaal niet. Nadat aan andere universiteiten geprotesteerd is, eerst in Oostenrijk en later Duitsland, is de golf echter ook naar Zwitserland overgeslagen, en wordt er nu o.a. tegen de 'Ökonomisierung' van de uni gepleit. Ik ben vandaag eens een kijkje gaan nemen in de aula, waar studenten een hoop hangmatten hadden opgehangen om hun verblijf nog een beetje comfortabel te maken. Deze avond is er als het goed is een groot debat geweest tussen de 'bezetters' en de rector van de uni, dus misschien zitten ze er morgen niet meer.

het hoofdgebouw van de uni bezet

in de aula hebben de bezetters het zich gemakkelijk gemaakt

Bern en de Alpen

Oktober

2009-10-11T00:47:00.000-07:00

Terwijl een groot deel van de Zwitsers zich zorgen maakt om de twee Zwitserse gijzelaars die nog altijd vastzitten in Libië, viert men in Bern vandaag uitgebreid feest. Waarom? De vergrootte Bärengraben - berenkuil dus - is vandaag officieel heropend, en de door Rusland geschonken beren kunnen na een maandenlange verbouwing eindelijk weer bewonderd worden.

Een beer siert het wapen van Bern, en al eeuwenlang zijn in Bern beren te bewonderen in een grote kuil midden in de stad. De legende gaat zelfs, dat de stad naar dit dier is vernoemd. Toen de Hertog van Zahringen in de twaalfde eeuw besloot een stad te stichten op deze plek, zwoor hij deze te noemen naar het eerste dier dat hij op zijn jacht in het gebied zou schieten. Uiteraard was de Hertog een stoere kerel en schoot hij meteen een beer: de stad werd dus Bern genaamd. (Het is mij onduidelijk of een konijntje ook daadwerkelijk de eer had gekregen.)

In Bern leek aan de zomer geen einde te komen dit jaar, zelfs halverwege oktober was het nog steeds T-shirt-weer. Dat kwam goed uit tijdens onze 'klettersteig' in Kandersteg, een stukje ten zuiden van Interlaken. Samen met Siebert, Andrea, Manuel en Ivo trokken we er vroeg op uit, om tijdig aan onze klim te kunnen beginnen. Een klettersteig houdt in dat je een soort van parcours langs een rotswand aflegt, waarbij wiebelige ladders, touwbruggetjes en ijzeren pinnen in de rots je een handje helpen. In dit geval ging de route tamelijk recht omhoog (de 'Einsteig' bestond uit een verticale wand van een dikke 100m, en een 'brug' bestaande uit 3 kabels voerde je later over een meer dan stevig ravijn), met mijn hoogtevreeszat ik hem van tevoren dus wel redelijk te knijpen... Uiteindelijk is het prima gelukt (zonder veel naar beneden te kijken), en was het echt enorm spectaculair (zie foto's)!

voorbereiding op de tocht: helm op en klimgordels om!

een van de spectaculairste stukken

geen idee hoe diep dit was want ik heb niet durven kijken...

Andrea ging een stukje soepeler omhoog dan ik

Sowieso ben ik wel weer wat enthousiaster geworden voor klimmen hier; ik volg nu als universiteitssport iedere donderdagavond een 'Kletterkurs' in een klimhal hier in de buurt, en ben met Siebert en een paar andere jongens uit Zürich een keer naar Tessin, het italiaanstalige Kanton van Zwitserland, geweest om een dagje te boulderen. Na een treinreis van vier uur kwamen we 's avonds laat aan in een verlaten dorpje dat in de buurt van het bouldergebied ligt, en na enig zoeken in het donker hadden we ook de 'Bauernhof' gevonden waar we zouden overnachten. Goed dat we slaapzak en matje meehadden, want onze 'bedden' bestonden uit een grote, gezamelijke bak met stro. Desondanks heerlijk geslapen, zodat we de volgende dag volop van het klimmen hebben genoten.

ons heerlijke strobed

Siebert in actie

Papa en mama kwamen ook een paar dagen langs in Bern begin deze maand, wat natuurlijk erg gezellig was. Met hen en de ouders van Andrea ben ik een dagje naar wat verschillende plekken in de West-Schweiz geweest, onder andere naar Gruyère (jawel, van de kaas) en het historische Murten. Verder mijn plekjes hier laten zien, lekker gegeten en natuurlijk een hoop bijgekletst.

Overigens heb ik nu vooral van de uitstapjes geschreven, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ikop een doorsnee dag direct in de bergen te vinden ben. Het is qua studie best hard werken hier. Dit deels omdat alles in het duits is en dat gewoon wat meer tijd kost, vooral als je zelf moet schrijven, deels ook omdat de semesters hier zo kort zijn (14 ipv 20 weken in NL), en je dezelfde hoeveelheid werk in een veel korter tijdsbestek moet doen. Gelukkig zijn al mijn vakken wel leuk en afwisselend, dus ook qua studie vermaak ik me zeker prima. Wat ook helpt zijn een boel leuke excursies: gisteren waren we bijvoorbeeld de hele dag onderweg met een excursie Kwartairgeologie, waarbij we verschillende sporen en overblijfselen van gletsjers uit de laatste ijstijd hebben bekeken.

uitleg bij een verlaten zandsteengroeve

Tot slot deel ik nog mijn uitzicht bij terugkomst van onze excursie gisteren, vanaf het universiteitsgebouw gezien. Het is niet verkeerd om in Bern te wonen!

September

2009-09-28T10:00:00.000-07:00

Gruessech zämä, oftewel hallo allemaal!

De Zwitserse precisie heb ik al overgenomen, want precies een maand - op de dag af - na mijn aankomst in Bern, volgt hier mijn eerste bericht! Ik heb mij voorgenomen om niet al te vaak te schrijven, zo ongeveer een keer in de maand, zodat zowel lezers als schrijver geen uren achter hun beeldscherm hoeven te vertoeven. Het weer is hier momenteel ook veel te lekker om binnen te zitten; dan duik ik liever de Aare in, de rivier die midden door Bern stroomt, waarin je je overheerlijk kunt laten meedrijven op een warme dag. Een paar indrukken en wat leuke foto's, dat zal op deze site met enige regelmaat te vinden zijn.

Nadat ik eerst een paar dagen bij de familie van Andrea heb gelogeerd, kon ik per 1 september mijn kamer in Bern Bümpliz betrekken. Bümpliz is een wat vreemde buitenwijk van Bern, waarin tussen de flatgebouwen en goedkope woningen de meest grandioze, maar vaak vervallen, villa's staan. Het geheel ziet er niet heel aantrekkelijk uit - een enorm contrast met de mooie Altstadt van Bern - en het "Studentenheim" van 7 verdiepingen waar ik in woon is wat dat betreft geen uitzondering. Wat niet wil zeggen dat ik het niet goed naar mijn zin heb hier thuis, want mijn kamer en alle voorzieningen hier (TV, grote keuken + woonkamer, balkon, kranten, bar, pooltafel, dakterras etc.) in combinatie met een hoop gezellige en gelukkig veel Zwitserse en Duitse huisgenoten, maken dat ik hier niets te klagen heb. Al het beton en asfalt in Bumpliz hebben nog een groot voordeel: nergens kun je zo lekker longboarden als hier!

mijn kamer

samen taco's eten

Van mijn kamer tot het perron is ongeveer 100 passen (of 20 als ik op mijn longboard spring), ik woon dus echt naast een treinstation(netje). In 4 minuten ben je dan op Bern Hbf, en met nog eens 100 passen zit je in de collegezaal. Zo ook de eerste 2 weken voor het begin van het semester, waarin ik samen met een stuk of 18 andere Austauschstudenten aan een "Deutschintensivkurs" deelnam. Enorm leuk en afwisselend (van Swiss-quiz tot stadstour), alleen qua niveau wat aan de lage kant. Ook "berndüütsch" kwam aan de orde, het locale dialect (dat ongeveer net zoveel op duits lijkt als fries op nederlands) dat ik inmiddels gelukkig wel redelijk begin te verstaan.

tijdens de pauze van de duitscursus

Ondertussen heb ik ook al een paar leuke uitstapjes gemaakt, waaronder met Andrea en Manuel naar een klimhal en naar Siebert, die dit semester aan de ETH Zürich studeert. Erg gezellig, en ondanks dat geen Berner dit ooit toegeven zal, moet Zürich ook een erg leuke stad zijn. Alles is wel wat drukker dan hier in Bern, dat bekent staat om zijn gemoedelijkheid, provinciale karakter en idyllische binnenstad. Illustratief is bijvoorbeeld het feit dat onderzoek zojuist heeft uitgewezen dat behalve in Malawi en Bahrein, nergens ter wereld langzamer over straat lopen dan in door de straten van Bern (echt waar, stond vorige week in de krant!). Je zou zomaar kunnen vergeten dat dit weldegelijk de hoofdstad van Zwitserland is.

met Siebert in Zürich

Het semester begon goed hier, want na een handjevol college's vertrok ik al naar de Alpen voor een "Kartierkurs" van een week in de italiaanse bergen. Gelukkig prachtig weer, en met tientallen "Murmeli's" ( =Murmeltiere = Marmotjes), honderden Edelweiss en nog meer koeien in ons veldgebied voelde het soms meer als vakantie. Dat was het toch niet helemaal, iedere ochtend werden we namelijk om 07.00 pünktlich aan het ontbijt verwacht, waarna we zeker anderhalf uur steil omhoog moesten klimmen om überhaupt in ons veldgebied te geraken (ik heb "gebied" nu al 4x met een t geschreven en moeten verbeteren). En waar je in Utrecht op veldwerk vooraf strikt wordt verboden om in bepaalde te steile gebieden te komen, klimt hier mijn 62-jarige professor op handen en voeten langs gapende afgronden waar ik niet eens zonder knikkende knieën naar kan kijken. En vertelt je dan gemoedelijk, dat je hem niet hoeft te volgen als je niet durft. Al met al een vermoeiende week maar zeer geslaagd. Ook erg fijn is dat ik nu alle studenten (is ongeveer 20 man) uit het "5. Semester" direct goed ken.

deel van het veldwerkgebied

Natuurlijk zou ik nog veel meer kunnen vertellen, bijvoorbeeld over het Nationalmeisterschaft kaas-rollen dat hier net heeft plaatsgevonden, of de Zwitser die in een ietwat beschonken bui beloofde de volgende dag kaasfondue voor 20 man te koken (en zijn woord gehouden heeft). Ik laat het nu bij nog een paar foto's van Bern. Over een maand of wat volgt meer!

Bärenplatz

Marktgasse

wapen van Bern

Untertorbrücke en de Aare

Bundeshaus

p.s.: Tenzij je een google-account of iets dergelijks hebt, is een reactie schrijven hier wat lastig. E-mailen is makkelijker!